Grandmama

Το θαύμα της γιόγκα στην καθημερινή ζωή

Από την Ευγενία Μηνακούλη

δασκάλα γιόγκα στο «Τhe Secret Place Pilates and Yoga Studio»



Εδώ και περίπου επτά χρόνια, έχω την χαρά να διδάσκω γιόγκα σε μία πολύ εκλεκτή μαθήτρια που σήμερα είναι 82 ετών. Είναι η μαθήτρια που δεν χάνει ποτέ το μάθημά της, εκτός από ελάχιστες φορές που μετριούνται στα δάκτυλα του ενός χεριού, στη διάρκεια όλων αυτών των χρόνων. Είναι η μαθήτρια που συνεχίζει τη γιόγκα και κατά τη διάρκεια όλου του καλοκαιριού, εκτός από λίγες ημέρες του Αυγούστου, που σταματάμε για τις καλοκαιρινές διακοπές. Είναι για εμένα η σταθερή πηγή έμπνευσης για τη διδασκαλία μου.

Όταν είχε εμφανισθεί στο πρώτο της μάθημα το φθινόπωρο του 2010, είχα δει μία γυναίκα που αποζητούσε να διώξει από πάνω της, τόσο σωματικό όσο και ψυχολογικό βάρος και ήταν αποφασισμένη να το κάνει. Είχε μιλήσει για ευαισθησία στα γόνατα, τους μηρούς, τους ώμους και τους καρπούς, που πονούσαν με κάθε αλλαγή του καιρού, πονοκεφάλους και κάποιες γαστρεντερικές ενοχλήσεις, αλλά κυρίως για κάποια αίσθηση έλλειψης ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τα απλά καθημερινά πράγματα. Η ίδια είναι φιλόλογος, πρώην καθηγήτρια πανεπιστημίου, συγγραφέας και εικαστικός.

Αμέσως ενσωματώθηκε στο μάθημα, δίνοντας όλη της την προσοχή στις σωματικές πρακτικές της γιόγκα, τις αναπνοές, τη συγκέντρωση. Με πρακτικές προσαρμοσμένες στις ανάγκες του σώματός της («όλοι για έναν και ένας για όλους» είναι το μότο στην τάξη γιόγκα), τα γόνατα, οι μηροί και όλες οι αρθρώσεις της ξεκλειδώθηκαν σταδιακά και ο πόνος έκανε την επίσκεψή του όλο και σπανιότερα. Με την πάροδο του χρόνου, οι μυς δυνάμωσαν δίνοντάς της μία νέα αίσθηση σταθερότητας και γείωσης και κάνοντας την κίνησή της όλο και πιο ανάλαφρη και σίγουρη. Η σπονδυλική στήλη ευθυγραμμίστηκε και ανορθώθηκε και άνοιξε το στέρνο της. Το πεπτικό σύστημα άρχισε να αφομοιώνει καλύτερα τις τροφές και οι γαστρεντερικές ενοχλήσεις υποχώρησαν σταδιακά, ενώ τα «μαξιλαράκια» της μέσης και της κοιλιάς αντικαταστάθηκαν σιγά σιγά από δυνατότερες μυϊκές δομές. Και το σπουδαιότερο, οι πονοκέφαλοι ερχόντουσαν όλο και πιο σπάνια κι ένα φωτεινό χαμόγελο είχε ανατείλει στο πρόσωπό της.

Σε λίγο χρόνο είχε ξαναβγάλει τα πινέλα της και είχε ξαναστήσει το εργαστήρι ζωγραφικής της. Η καθημερινή ζωή είχε πια αρχίσει να τη γεμίζει με καινούργια έμπνευση και χαρά και σε 2 χρόνια πραγματοποίησε μία έκθεση με πάνω από 100 εμπνευσμένα, υπέροχα έργα. Όταν πήγαμε στην έκθεσή της μαζί με όλους τους συμμαθητές της τάξης της γιόγκα, εντυπωσιαστήκαμε πολύ από τα αιθερικά, ονειρικά τοπία που είχε αποδώσει με τον χρωστήρα της.

Σήμερα, η Κλειώ είναι μία έμπειρη γιογκίνι που έχει τελειοποιήσει και τις πιο απαιτητικές στάσεις της γιόγκα, έχει κατακτήσει τη βαθειά και πλήρη αναπνοή κι έχει πετύχει τη συγκέντρωση και ροή του νου προς την παρατήρηση της παρούσας στιγμής, της στιγμής της πρακτικής μας, αλλά και της κάθε στιγμής της ημέρας.

Η Κλειώ δεν μοιάζει με καμία 82χρονη γυναίκα που ξέρω, έχει μεγάλη χαρά για τη ζωή, όρεξη για δημιουργία, ευθυτενές δυνατό σώμα και τα μάτια της λένε μία φωτεινή ιστορία γεμάτη συναισθήματα, έμπνευση και σοφία.

Την ευχαριστώ ολόψυχα που υπάρχει στη ζωή μας και μας θυμίζει ότι ακόμα και με την πάροδο των χρόνων, η σπίθα που είχαμε στην καρδιά μας σαν παιδιά μπορεί όχι μόνο να μην σβήσει, αλλά να μεγαλώσει και να γίνει μία λαμπερή φλόγα ζωής!