Grandmama

Όταν μας καταδιώκουν οι ενοχές

από τη Μυρτώ Αντωνοπούλου

grandmama team



Νιώθουμε ενοχές για τα πάντα. Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από το δυσάρεστο αυτό συναίσθημα; 

 

Αισθανόμαστε ότι οι γονείς μας μεγάλωσαν και δεν μπορούν πλέον να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους. Προσπαθούμε να τους βοηθήσουμε, αλλά είναι αρκετά όσα κάνουμε; Νιώθουμε ενοχές που δεν τους επισκεπτόμαστε πιο συχνά, που δεν μένουν μαζί μας, που νευριάζουμε μαζί τους επειδή είναι απαιτητικοί, που δεν κάνουμε εμείς όσα κάνει γι’ αυτούς η «γυναίκα» που τους προσέχει, που δεν έχουμε χρήματα για να πληρώσουμε «γυναίκα»… Τι γίνεται όταν οι ενοχές μάς πνίγουν και δεν βρίσκουμε τρόπο να τις διαχειριστούμε; Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από τα αρνητικά συναισθήματα που νιώθουμε;

 

Είμαστε ενοχικοί;

Οι ενοχικοί άνθρωποι φορτώνονται με υπερβολικές υποχρεώσεις και πιέζονται να είναι σωστοί σε όλα, γιατί νιώθουν ότι μόνο τότε είναι άξιοι. Συνήθως έχουν και χαμηλή αυτοεκτίμηση, με αποτέλεσμα να αισθάνονται ότι δεν κάνουν τίποτα αρκετά καλά και δυσκολεύονται να πουν «όχι». Πιέζουν πολύ τον εαυτό τους να τα καταφέρει σε όλα τέλεια, έχουν υπερβολικές προσδοκίες από τους ίδιους, αλλά και από τους άλλους και έτσι απογοητεύονται συχνά. Έχουν την ανάγκη να είναι αρεστοί και τους διακατέχει μια διαρκής αγωνία. Αυτά τα άτομα είναι πολύ πιθανό στη ζωή τους να αναπτύξουν μακροχρόνιο άγχος και να παρουσιάσουν ψυχοσωματικές νόσους.

 

Πώς να αντιμετωπίσουμε τις ενοχές;

Καταρχάς πρέπει να παρατηρήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας συμβαίνει. Τα αρνητικά συναισθήματα και η διαρκής αγωνία είναι ένας τρόπος να μας πει ο οργανισμός μας ότι βρίσκεται στα όριά του. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η αγάπη μας προς τους ηλικιωμένους γονείς μας είναι αναμφισβήτητη, αλλά πως αυτό δεν συνεπάγεται ότι όλο το βάρος της ύπαρξής τους πέφτει ή πρέπει να πέφτει πάνω μας. Κάνουμε ό, τι περνάει από το χέρι μας για να είναι υγιείς και ευτυχισμένοι, ωστόσο δεν είναι δυνατόν να τους παρέχουμε όλα όσα έχουμε ενδεχομένως στο μυαλό μας με τον τρόπο που θα θεωρούσαμε ιδανικό. Το καμπανάκι που μας ειδοποιεί ότι κάνουμε περισσότερα από όσα αντέχουμε είναι το σώμα μας, γι’ αυτό και είναι πολύ σπουδαίο να το «ακούμε». Προσπαθούμε λοιπόν να αφουγκραστούμε τον εαυτό μας, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του και κάνουμε ό, τι αντέχουμε, χωρίς να πιεζόμαστε. Είναι σημαντικό επίσης να συνειδητοποιήσουμε και να πάρουμε απόφαση ότι δεν μπορούμε, ούτε να τα κάνουμε όλα ταυτόχρονα, ούτε να είμαστε σε δύο μέρη την ίδια στιγμή. Έτσι, πρέπει να επιλέγουμε τι θα κάνουμε, για παράδειγμα να βγούμε για φαγητό, να φύγουμε λίγες μέρες για διακοπές ή να πάμε ένα επαγγελματικό ταξίδι και αυτό το διάστημα να δίνουμε το βάρος και την προτεραιότητά μας σε αυτό που κάνουμε, χωρίς να έχουμε στο νου μας πού δεν είμαστε και τι συμβαίνει εκεί, γεμίζοντας το μυαλό και την ψυχή μας με τύψεις.

 

Επιστημονική επιμέλεια: Δρ. Ναταλία Κουτρούλη, MSc, Ψυχολόγος υγείας, με εκπαίδευση στη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική, Διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής