Grandmama

Βρείτε αξιόπιστο φροντιστή
με συστάσεις

πατήστε εδώ

Η μητέρα μου έχει Αλτσχάιμερ

Από τη Μαρία Βουλβούλη

Σύμβουλο Ψυχικής Υγείας (MSc), Αναλύτρια



"Σοκ! Μα πώς; Είναι σίγουρο; Καταλαβαίνω πως έχει αλλάξει αλλά σαν να μη μου τα λέτε καλά. Από την άλλη βέβαια η αλήθεια είναι πως ξεχνάει και εγώ ανησυχώ συνέχεια. Τις προάλλες τα είχε τελείως χαμένα και ξεχνιέται, ξεχνιέται πολύ. Και χάνεται και επιμένει σχεδόν επιθετικά. Αλήθεια είναι τόσο δύσκολο!!!"

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να νιώθεις τον άνθρωπό σου να χάνει τη μνήμη του, να ξαναγυρίζει πίσω σε θέση εξάρτησης και να μην συνδέεται με τους ανθρώπους και τα πράγματα με τον γνωστό οικείο του τρόπο. Και μαζί με αυτή τη λύπη, τον θυμό, έρχεται και ο φόβος. Ο φόβος για την απόλυτη κατάρρευση όχι μόνο του ανθρώπου αλλά και του εαυτού του του ίδιου… μπροστά στην ερώτηση "μα καλά έτσι είναι τα γηρατειά;" Σα να είναι μια κατοίκηση στο πουθενά, ούτε στη ζωή ούτε στο θάνατο.

Την περίοδο αυτή η μοναξιά διαχέεται στην οικογένεια. Το αίσθημα της ανημπόριας και της απώλειας τη μνήμης αφήνει τον καθένα μόνο του, να στέκεται μπροστά σε ένα βουβό τοπίο, παγωμένης ατμόσφαιρας, γεμάτος απορία και άγχος.

"Όμως η όψη, η κορμοστασιά, η φωνή είναι η ίδια και ναι είναι η μητέρα μου. Οι πιο όμορφες στιγμές είναι όταν την αφήνω να με περιποιηθεί εκείνη. Κάθε απόγευμα με χτενίζει και εγώ κάθομαι εκεί βουβή, σαν παιδί πάλι που αφήνομαι στα χέρια της.’

Η επικοινωνία αλλάζει και αυτή τη φορά, την έφερε την αλλαγή ο χρόνος. Η ίδια η ατμόσφαιρα ρυθμίζει τη δράση, σε ένα παιχνίδι καθρεφτισμάτων που προβάλλονται αγωνίες και μπερδεύονται οι εποχές, το χτες με το σήμερα, το είναι και δεν είναι. Επιθυμώντας να κρατηθεί η ίδια η εικόνα, να ξαναγίνει η μάνα που ήταν. Σαν σε παραζάλη.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μόνος σε αυτό το ταξίδι. Και δεν είναι ντροπή να ζητήσει βοήθεια. Η εμπειρία είναι μοναδική και είναι συνδεμένη με την απώλεια και την πτώση, καθώς "κάτι δικό μου, ό,τι με στήριζε απομακρύνεται και χάνεται". Ο Heidegger είναι ο φιλόσοφος που επιμένει στην ανάγκη να παρακολουθούμε τα πράγματα μέσα από την εμπειρία τους, με το σώμα ολόκληρο. 

Ενώ υπάρχουν πολλές έρευνες και είναι διαθέσιμα πολλά στοιχεία γύρω από το Αλτσχάιμερ, οι φωνές των ανθρώπων που βιώνουν την εμπειρία αυτή συχνά χάνονται ή περιθωριοποιούνται (Beard,2004).

Στον χώρο της ψυχοθεραπείας, η δυνατότητα αφήγησης τέτοιων ιστοριών, φωτίζει νέους δρόμους και βοηθά τους ανθρώπους να διατηρήσουν την αίσθηση του εαυτού τους και της ταυτότητάς τους. Αναμνήσεις και κοινές ιστορίες έρχονται, μέσω μια ασφαλούς και εχέμυθης συνάντησης, για να μιληθούν εκτός του πλαισίου της αρρώστιας και της παθολογίας. Σαν μια απόδραση έτσι και μια ευκαιρία να ησυχάσουν τα πράγματα μέσα από ένα μοίρασμα με τον ψυχαναλυτή. Τέτοιου τύπου θεραπείες με έμφαση στην ανασκόπηση ζωής, δύναται να ενισχύσουν τις οικογενειακές συνδέσεις και να προτείνουν νέες προοπτικές ύπαρξης, χωρίς επικρίσεις, πρέπει και ενοχές.

Beard, R.L. (2004). In their voices: Identity preservation and experience of Alzheimer’s disease. Journal of Aging Studies, 18(4), 415-418. doi:10.1016/j.jaging.2004.06.005

Hyden, L. (2008). Narratives in illness: A methodological note. Qualitative Sociology Review, 4(3), 49-58.