Grandmama

Πώς θα καταλάβω ότι οι γονείς μου χρειάζονται φροντιστή γηροκόμο;

από την Άννα Δάλλα

grandmama team



Μπορεί να το υποψιαζόμαστε, αλλά να μην είμαστε σίγουροι. Ποια είναι τα σημάδια που θα μας δείξουν ότι οι αγαπημένοι μας ηλικιωμένοι δεν μπορούν να  τα καταφέρουν πια μόνοι τους και έχουν ανάγκη από φροντιστή γηροκόμο;

Όσο μεγαλώνουν οι γονείς μας οι περισσότεροι από εμάς έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας την αγωνία του τι θα γίνει όταν γεράσουν πολύ και δεν θα μπορούν πια να φροντίσουν μόνοι τους τον εαυτό τους. Σίγουρα σκεφτόμαστε διάφορες πιθανές λύσεις, οι οποίες ποικίλλουν ανάλογα με τις ειδικές συνθήκες της κάθε οικογένειας, τις σχέσεις μεταξύ των μελών, την οικονομική άνεση κλπ. Όμως –όπως μπορούν να μας επιβεβαιώσουν όλοι όσοι έχουν βρεθεί στη θέση μας- έχει μεγαλύτερη σημασία, αντί να αναρωτιόμαστε πώς θα βοηθήσουμε τους γονείς μας όταν θα έχουν ανάγκη, να καταλάβουμε ποια θα είναι τα σημάδια και οι ενδείξεις εκείνες που θα μας οδηγήσουν στο να πάρουμε την απόφαση ότι οι αγαπημένοι μας δεν μπορούν πια να τα κάνουν όλα μόνοι τους και χρειάζονται συμπαράσταση.

Ου γαρ έρχεται μόνον

Η αλήθεια είναι ότι καθώς μεγαλώνουμε, ακόμα κι αν δεν αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα υγείας, οι αισθήσεις, η αντίληψή μας, οι αντοχές μας, η διάθεσή μας πιθανώς επηρεάζονται. Προφανώς μπορεί να μείνει μόνος του, χωρίς τη βοήθεια γηροκόμου, ένας άνθρωπος που δεν ακούει τόσο καλά, έχει μειωμένη όραση, έχει υψηλή χοληστερίνη ή πίεση, αρθριτικά, πόνο στη μέση και κάποιο βαθμό οστεοπόρωσης. Αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και τα προβλήματα μεγαλώνουν και συσσωρεύονται, σίγουρα επηρεάζουν την ικανότητα ενός ηλικιωμένου να αυτοεξυπηρετείται ικανοποιητικά.

Γιατί οι ηλικιωμένοι δεν ζητάνε βοήθεια;

Ο πρώτος κανόνας που θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας είναι ότι εκτός αν υπάρξει κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας (π.χ. έμφραγμα, εγκεφαλικό, κάταγμα, σοβαρή άνοια κ.ά.) που θα κάνει απαραίτητη τη δική μας παρέμβαση, των συγγενών, οι ηλικιωμένοι συνήθως –ειδικά όταν έχουν υπάρξει δυναμικοί και ανεξάρτητοι όλη τους τη ζωή- δεν θα ζητήσουν εύκολα βοήθεια. Ακόμα κι αν σιγά σιγά τα προβλήματα εντείνονται και οι δυνάμεις τους τους εγκαταλείπουν.  Ίσως από περηφάνεια, ίσως επειδή δεν συνειδητοποιούν ή δεν παραδέχονται ότι χρειάζονται βοήθεια, ίσως επειδή δεν θέλουν να επιβαρύνουν τα παιδιά τους, ίσως επειδή φοβούνται ότι θα καταλήξουν να ζουν σε γηροκομείο, να φύγουν από το σπίτι τους ή να «ανέχονται» κάποιον φροντιστή / γηροκόμο, που δεν θα συμπαθούν, μέσα στον χώρο τους… Έτσι, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο να επισκέπτονται τα παιδιά το σπίτι των γονιών και ξαφνικά να σοκάρονται αντικρίζοντας ένα άδειο ψυγείο ή ένα πολύ βρώμικο μπάνιο. Αυτό σίγουρα είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει.

Τα ανησυχητικά σημάδια

*Το να ξεχνάνε συστηματικά. Για παράδειγμα που πάρκαραν, ότι είχαν ραντεβού στον γιατρό, πώς να πάνε σε ένα μέρος που επισκέπτονταν συχνά.

*Το να παθαίνουν συχνά –ακόμα και μικρά- ατυχήματα με το αυτοκίνητο. Ή το να παρατηρήσουμε ότι από το αυτοκίνητό τους λείπουν οι καθρέφτες, υπάρχουν πολλές λακκούβες και γρατζουνιές, κλπ.

*Το να σταματήσουν κάποια συνήθειά τους, όπως την οδήγηση, την εκκλησία κάθε Κυριακή, το χαρτιά τα απογεύματα του Σαββάτου.

*Το να χάσουν βάρος.

*Το να φοράνε βρώμικα, σκισμένα, παλιά ρούχα και παπούτσια. 

*Το να μην έχουν τρόφιμα στο σπίτι τους.

*Το να είναι το σπίτι τους πολύ βρώμικο ή το να έχει πολλά σκουπίδια.

*Το να παραμελούν την προσωπική τους υγιεινή.

*Το να κρατιούνται από έπιπλα, τοίχους ή άλλους ανθρώπους όταν περπατάνε.

*Το να έχουν πολλές μελανιές.

*Το να ξεχνάνε να πληρώσουν τους λογαριασμούς ή το να τους πληρώνουν περισσότερες από μία φορές.

*Το να μην παίρνουν τα φάρμακά τους.