Ο χρόνος κυλάει χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Συνήθως αντιλαμβάνεται κανείς το πέρασμα του χρόνου από την αλλαγή που εντοπίζει στον καθρέφτη του ή από το μεγάλωμα των παιδιών του. Η μεγαλύτερη επίγνωση του χρόνου όμως έρχεται όταν εντοπίζει κανείς- εντελώς ξαφνικά- ότι οι γονείς του δεν είναι πια οι νέοι, δραστήριοι, πάντα διαθέσιμοι και υγιείς άνθρωποι, αλλά ότι η φθορά του χρόνου, τους έχει αγγίξει και έχουν πλέον εκείνοι την ανάγκη να τους φροντίζουν τα παιδιά τους.
Όταν οι γονείς «γερνούν», οι ρόλοι μέσα στην οικογένεια αντιστρέφονται και οι γονείς πια εκφράζουν, άμεσα ή έμμεσα, την ανάγκη για προσοχή, φροντίδα και επίβλεψη. Τα προβλήματα υγείας, οι οικονομικές αλλαγές, η εξασθένιση του οργανισμού οδηγούν συχνά σε πρακτικές δυσκολίες σχετικά με τη διαχείριση της καθημερινότητας και τη διασφάλιση της αυτό-εξυπηρέτησης. Χρειάζεται συνεπώς, τα ενήλικα πια παιδιά να φροντίσουν τους γονείς τους με σύστημα, υπευθυνότητα, διάθεση και κυρίως με αγάπη. Αναμφίβολα, οι αλλαγές που συνοδεύουν την Τρίτη Ηλικία αγγίζουν όλα τα μέλη της οικογένειας και γίνεται προφανές ότι χρειάζεται να βρεθούν νέες ισορροπίες.
Πώς μπορούν να ενήλικα παιδιά να στηρίξουν τους γονείς τους; Αρχικά, χρειάζεται να τους κατανοήσουν. Ας προσπαθήσουν να μπουν στη θέση των γονιών τους και να αντιληφθούν πώς θα ένιωθαν ή τί θα σκέφτονταν οι ίδιοι και ας λειτουργήσουν προς τους γονείς τους όπως θα ήθελαν και οι ίδιοι να τους φερθούν τα δικά τους παιδιά στο μέλλον. Συχνά, αυτή η διαδικασία συνοδεύεται από μια προσπάθεια συγχώρεσης. Τα παιδιά καλούνται να συγχωρήσουν, να συμφιλιωθούν και να κλείσουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς που μπορεί να διατηρούν με τους ηλικιωμένους πια γονείς τους. Μια ήρεμη συζήτηση και η ανοιχτή επικοινωνία, αλλά κυρίως η διάθεση συμφιλίωσης και αλληλοκατανόησης και από τις δύο πλευρές θα συμβάλει ουσιαστικά στο κλείσιμο της πόρτας του παρελθόντος και στην έναρξη ενός νέου κεφαλαίου στη σχέση γονέων-παιδιών.
Για να μπορέσουν τα ενήλικα παιδιά να βοηθήσουν πρακτικά και ουσιαστικά τους γονείς τους χρειάζεται να φροντίσουν πρώτα τον εαυτό τους. Μπορεί άλλωστε να προσφέρει κανείς μόνο όταν διαθέτει αποθέματα δύναμης. Συνεπώς, ας μην ξεχνούν τα ενήλικα παιδιά να αναγνωρίζουν τις ανάγκες και τα όριά τους, να εκφράζουν τις σκέψεις τους, να ανακουφίζουν τα συναισθήματά τους και να διαχειρίζονται τις δυσκολίες που δημιουργούνται στη ζωή τους με τις αλλαγές που βιώνουν κατά τη φροντίδα των γονέων τους. Η αποδοχή της μετάβασης αυτής και η παραδοχή των ενοχών, του φόβου ή της θλίψης μπροστά στη συνειδητοποίηση ότι οι γονείς γερνούν και δε θα υπάρχουν στη ζωή τους για πάντα, οδηγεί στην ενδυνάμωση και τη συναισθηματική ωρίμανση, ενώ προσφέρει την ευκαιρία μιας ουσιαστικής σύνδεσης με τους γονείς.
Σε πρακτικό επίπεδο, τα ενήλικα παιδιά θα χρειαστεί να οργανώσουν ένα ρεαλιστικό πλάνο φροντίδας, κατάλληλο για την εκάστοτε οικογένεια. Η διατήρηση της τακτικής επικοινωνίας, η δήλωση της διαθεσιμότητάς τους, η κάλυψη των πρακτικών αναγκών τόσο με προσωπική συμμετοχή, όσο και με τη λήψη βοήθειας από κάποιον επαγγελματία, η ενθάρρυνση για αυτονομία ή για εμπλοκή σε κατάλληλες για την ηλικία και την κατάσταση δραστηριότητες, μοιάζουν απαραίτητες συνθήκες για να φροντιστεί ο γονιός που μεγαλώνει. Οι συζητήσεις, η αναδρομή σε καλές στιγμές του παρελθόντος, η επαφή με τα εγγόνια και η οριοθέτηση των παράλογων καμιά φορά ανασφαλειών από μέρους των ηλικιωμένων πια γονέων, θα διασφαλίσει την ισορροπημένη έκβαση της κατάστασης.
Όσο οι γονείς μεγαλώνουν, μεγαλώνουν και τα παιδιά τους και αυτός άλλωστε είναι ο φυσιολογικός κύκλος της ζωής. Η φροντίδα και η αγάπη που έλαβαν τα παιδιά από τους γονείς τους, θα επιστρέψει φυσικά για να κλείσει ομαλά αυτός ο κύκλος.
