Grandmama

Βρείτε αξιόπιστο φροντιστή
με συστάσεις

πατήστε εδώ

Του παιδιού μου το παιδί δύο φορές παιδί μου;

από την Άννα Δάλλα

grandmama team



«Γιαγιάκα, θέλεις να καθίσεις;» Προφανώς το να σας αποκαλέσει κάποιος γιαγιά, χωρίς να είναι εγγόνι σας είναι από τα χειρότερα πράγματα που φαντάζεστε ότι θα μπορούσατε να ακούσετε. Όμως, όταν το εγγόνι σας, που πιθανώς θα έχει και το όνομά σας, ή εκείνο του αγαπημένου σας συζύγου, σας αποκαλέσει πρώτη φορά γιαγιά, θα ενθουσιαστείτε.

Οι περισσότερες γυναίκες χαρακτηρίζουν τα γενέθλια των παιδιών τους ως τις σημαντικότερες ημέρες της ζωής τους. Παρ’ όλα αυτά όσο είναι μικρά τα παιδιά τους δεν σταματάνε να σκέφτονται πότε θα μεγαλώσουν, πότε θα ανεξαρτητοποιηθούν, πότε θα τελειώσουν το σχολείο, πότε θα βρουν δουλειά, πότε θα παντρευτούν… Και μετά, όταν έχουν γίνει όλα αυτά, αρχίζουν να αναρωτιούνται και να αγωνιούν για το πότε θα κάνουν τα παιδιά τους παιδιά, ώστε να τις κάνουν γιαγιάδες για να χαρούν κι εκείνες τα εγγόνια τους και να βοηθήσουν στο μεγάλωμά τους όσο είναι νέες και έχουν αντοχές και όρεξη. Γιατί; Επειδή μία γιαγιά μπορεί να φροντίσει, να αγαπήσει, να κανακέψει και να κακομάθει το εγγόνι της χωρίς άγχος, ευθύνη και πίεση χρόνου… Μπορεί δηλαδή να απολαύσει την παιδική του ηλικία με την ωριμότητα και τη χαλαρότητα που δεν μπορούσε να έχει όταν ήταν εκείνη νέα μάνα με τα δικά της παιδιά. Έτσι, δεν είναι;

Το έχετε δει και το έχετε ακούσει να συμβαίνει με τις φίλες και τις συγγενείς σας. Όλες –και όλοι- ξετρελάθηκαν με τα εγγόνια τους. Ακόμα κι αν ήρθαν ξαφνικά, απροετοίμαστα, χωρίς τις κατάλληλες προϋποθέσεις κλπ. Ακόμα κι αν στην αρχή οι μέλλοντες παππούδες και γιαγιάδες ένοιωσαν μουδιασμένοι και σοκαρισμένοι στο άκουσμα της είδησης, στη συνέχεια το συναίσθημα του «του παιδιού μου το παιδί δύο φορές παιδί μου» τους συνεπήρε.

Κι αν εσείς ανήκετε σε όσες αργήσαν να γίνουν γιαγιάδες δεν είναι απίθανο να αισθανθήκατε την κοινωνική πίεση που σας άσκησαν οι γύρω σας, κι εσείς με τη σειρά σας ασκήσατε πιθανώς στα παιδιά σας: «Εγώ πότε θα γίνω γιαγιά;» «Θα βάλετε επιτέλους μπροστά για παιδί;» «Η καριέρα μπορεί να περιμένει, το παιδί όχι.» «Κάνε ένα παιδί και θα στο μεγαλώσω εγώ.» «Τώρα που είμαι ακόμα νέα και μπορώ.» Και άλλα πολλά τέτοια που όλοι λίγο ως πολύ έχουμε ακούσει ή / και έχουμε πει.

Όταν μεγαλώνουμε θυμόμαστε τα χρόνια που τα δικά μας παιδιά ήταν μικρά με νοσταλγία, αλλά δεν ξεχνάμε ότι ήταν κουραστικά και δύσκολα. Η αντίστοιχη όμως εμπειρία με τα εγγόνια μας είναι σίγουρα διαφορετική. Παρ’ όλα αυτά, όταν μαθαίνουμε ότι θα γίνουμε γιαγιάδες –ή παππούδες- μας κατακλύζει άγχος, ανασφάλεια και φόβος γιατί θέλουμε τα παιδιά μας, και ακόμα περισσότερο τα εγγόνια μας, να είναι χαρούμενα, υγιή, να έχουν μία ζωή ισορροπημένη και γεμάτη αγάπη. Όμως οι αποφάσεις, οι επιλογές –και ευτυχώς ούτε και η ευθύνη- για τη ζωή, τόσο των ενήλικων παιδιών μας, όσο και των εγγονιών μας, δεν είναι δικές μας. Είναι των παιδιών μας, που μεγάλωσαν, όσο κι αν δεν μπορούμε να το πιστέψουμε, και που έχουν την ευκαιρία αλλά και την ευθύνη να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια.

Προφανώς, θέλουμε και ελπίζουμε να μας συμπεριλάβουν στην καινούργια τους περιπέτεια και να μας δώσουν τη χαρά και την ευκαιρία να απολαύσουμε τα εγγόνια χωρίς άγχος, βιασύνη, ενοχές και ανασφάλειες, όπως πιθανώς μας συνέβαινε όταν μεγαλώναμε τα δικά μας παιδιά. Και το καλύτερο; Τα περισσότερα βράδια τα πολυαγαπημένα μας εγγόνια θα πηγαίνουν να κοιμούνται στους γονείς τους!