Ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος μοναδικός και ξεχωριστός, όσο χρονών και αν είναι. Το ίδιο σώμα, το ίδιο δέρμα, το ίδιο μυαλό, η ίδια ψυχή, απλά μεγαλώνει σε χρόνια και αποκτά τα δικά της παράσημα: τις ρυτίδες που σηματοδοτούν μια άλλη ομορφιά πιο γήινη, τη φυσιολογική έκπτωση της λειτουργίας των οργάνων που προσδίδει έναν πιο αργό ρυθμό, καθώς και την εκλεπτυσμένη αντίληψη περί ζωής που χαρακτηρίζεται από θύμησες και εμπειρίες βαθιά ριζωμένες και παγιωμένες πια.

Όλα τα υπόλοιπα μένουν ίδια και έτσι πρέπει να παραμένουν ίδια. Ίδιο και το δικαίωμα των ηλικιωμένων να ζουν ελεύθεροι, ανεξάρτητοι, κάνοντας τις δικές τους επιλογές και διεκδικώντας το δικαίωμά τους για σεβασμό, ιδιωτικότητα και αξιοπρέπεια ως το τέλος.

Τον έλεγχο της ζωής του ο καθένας τον έχει στο χέρι του, έχει πασχίσει χρόνια ολόκληρα να τον πάρει, έχει θυσιαστεί γι’ αυτόν τον έλεγχο, έχει πληγώσει και έχει πληγωθεί και έχει κάθε δικαίωμα να τον κρατήσει όσο περισσότερο μπορεί και αντέχει. Αναφαίρετο και το δικαίωμα της ελευθερίας της επιλογής και της διατήρησης της σημαντικότητας της ζωής.

Προτιμώ, θέλω, επιλέγω αυτό που έχω ανάγκη εγώ, που θα με κάνει εμένα να νιώσω άνετα και ασφαλής στο δικό μου χώρο, στη δική μου ζωή οδεύοντας στο φινάλε της.