Grandmama

Η απώλεια των γονιών μας

από τη Μυρτώ Αντωνοπούλου

grandmama team



Ακόμα και αν είναι μεγάλοι σε ηλικία, η απώλεια και η αντιμετώπιση του θανάτου των γονιών μας είναι μια εξαιρετικά δύσκολη συνθήκη.

«Όταν πέθανε η μητέρα μου σε ηλικία 85 ετών ένιωσα χαμένη. Δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό που αισθανόμουν, ούτε να απαντήσω στους γύρω μου που μου τόνιζαν ότι η μητέρα μου ήταν μεγάλης ηλικίας, ότι είχε ζήσει τη ζωή της και είχε πάρει πολλή αγάπη από όλη την οικογένεια. Τρία χρόνια αργότερα, «έχασα» τον πατέρα μου, σε ηλικία 97 ετών. Καταλάβαινα ότι ήταν μεγάλος, ότι είχε ζήσει μια γεμάτη ζωή, αλλά ο πόνος ήταν πόνος και κυρίως ήταν αυτή η αίσθηση ότι δεν είχα πια γονείς. Ένιωθα ξεκρέμαστη».

Τι γίνεται όταν «χάνουμε» τους γονείς;

Καταρχάς, όταν συμβεί κάτι τέτοιο νιώθουμε ότι χάνουμε ένα στήριγμά μας, αισθανόμαστε ξεκρέμαστοι, χωρίς βάση, χάνουμε τις ρίζες μας. Ανάλογα με την ηλικία στην οποία είμαστε όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με ένα τέτοιο γεγονός, μπορεί να έχει επέλθει μια ωριμότητα που μας επιτρέπει να αναπτύξουμε μηχανισμούς άμυνας για να αντιμετωπίσουμε την ασθένεια ή την απώλεια. Το να χάσουμε τη μητέρα ή τον πατέρα μας σε μεγάλη ηλικία μπορεί να ενδεχομένως να μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι έκανε έναν φυσιολογικό κύκλο ζωής, ότι χάρηκε πολλά πράγματα, γνώρισε εγγόνια και δισέγγονα… Ωστόσο, ορισμένοι άνθρωποι δυσκολεύονται πολύ να αποδεχτούν την απώλεια των γονιών τους, ακριβώς επειδή ένα πολύ μεγάλο μέρος της ενήλικης ζωής τους το πέρασαν μαζί τους και άρα η νέα πραγματικότητα τους φαντάζει εξαιρετικά δύσκολη. Άλλωστε, όπως οι γονείς μας μάς βλέπουν πάντα παιδιά, έτσι κι εμείς έχουμε την αίσθηση ότι οι γονείς μας είναι μικρότερης ηλικίας από ό, τι πραγματικά είναι. Αυτό που πρέπει να έχουμε στο νου μας είναι ότι ακόμα κι αν ο γονιός που νιώθουμε ότι χάνουμε (ή χάσαμε) είναι μεγάλης ηλικίας, αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι θα περάσουμε από τα φυσιολογικά και αναμενόμενα στάδια του πένθους και μέσα από αυτήν τη διαδικασία θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση. Συνήθως, η ύπαρξη αδερφιών είναι εξαιρετικά λυτρωτική, αφού μας βοηθά να μοιραστούμε τον πόνο, καθώς και τα πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν, ενώ παράλληλα αποτελούν και μια σύνδεση με τις ρίζες μας, είναι άνθρωποι που ξέρουμε ότι θα είναι εκεί πάντα για μας.

Επιστημονική επιμέλεια: Δρ. Ναταλία Κουτρούλη, MSc, Ψυχολόγος υγείας, με εκπαίδευση στη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική, Διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής