Grandmama

Πώς θα φροντίσουμε τους ηλικιωμένους γονείς μας από απόσταση;

από την Άννα Δάλλα

grandmama team



Είναι πολύ δύσκολο –όταν μένουμε σε απόσταση- να ταξιδεύουμε συνεχώς ώστε να φροντίζουμε τους ηλικιωμένους ή / και ανήμπορους αγαπημένους μας με αποτέλεσμα να νοιώθουμε συχνά ενοχές και τύψεις ότι δεν κάνουμε όσα θα έπρεπε ή θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Όσο οι γονείς μας μεγαλώνουν, η υγεία τους χειροτερεύει ή δεν μπορούν να φροντίσουν επαρκώς τον εαυτό τους, εμείς, τα παιδιά τους, αναλαμβάνουμε την υποχρέωση να τους στηρίξουμε και να τους βοηθήσουμε. Πρόκειται για μία προσπάθεια που μας αγχώνει και μας πιέζει καθώς υπάρχουν πολλά που πρέπει να ρυθμίζουμε και να συντονίζουμε. Όταν μάλιστα μένουμε σε απόσταση από το πατρικό μας ή από το σημείο –για παράδειγμα το χωριό τους- όπου επέλεξαν να μείνουν οι γονείς μας μετά τη σύνταξη, η πίεση και το στρες που νοιώθουμε είναι ακόμα μεγαλύτερα. Ένα ενδεχόμενο θα ήταν να μετακομίσουν οι συγγενείς μας κοντά μας ή να μετακομίσουμε εμείς και πάλι δίπλα τους. Αυτά τα ενδεχόμενα όμως συχνά δεν είναι εφικτό να γίνουν πραγματικότητα. Οι ηλικιωμένοι συνήθως δεν θέλουν και πιθανώς δεν τους κάνει και καλό να αλλάξουν περιβάλλον, να αφήσουν τη γειτονιά τους, τα μαγαζιά που έχουν συνηθίσει να ψωνίζουν, την εκκλησία, το πάρκο, το καφενείο, τους γνωστούς τους, το σπίτι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους… Από την άλλη πλευρά και τα ενήλικα παιδιά τους, που έχουν στήσει τη ζωή τους κάπου μακριά από τους γονείς τους, πιθανώς για λόγους επαγγελματικούς ή / και προσωπικούς, είναι κατά κανόνα δύσκολο ή και αδύνατο να αλλάξουν ξαφνικά τη ζωή τους.

Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε την απόσταση;

Καταρχάς θα πρέπει να θυμόμαστε ότι εκτός από τους συγγενείς μας έχουμε υποχρέωση να φροντίσουμε και τον εαυτό μας και για να το καταφέρουμε είναι σημαντικό να προσπαθήσουμε να διαχειριζόμαστε τις τύψεις και τις ενοχές. Επίσης, είναι σκόπιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι το να φροντίζουμε τον γονιό μας από απόσταση δεν είναι έλλειψη αγάπης και ενδιαφέροντος αλλά μία συνθήκη ανάγκης και μέσα σε αυτήν πρέπει να βρούμε έναν διαφορετικό τρόπο για να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας.

Ακόμα και αν δεν μας αρέσει, θα πρέπει αναγκαστικά να κάνουμε τις δυσάρεστες συζητήσεις που σχετίζονται με το ότι ο αγαπημένος μας γερνάει και πρέπει ως εκ τούτου να ληφθούν κάποιες αποφάσεις, νομικές, οικονομικές κλπ. Το καλύτερο είναι να κάνουμε τις συζητήσεις αυτές το συντομότερο δυνατόν και πριν… «φτάσει ο κόμπος στο χτένι» και να συμπεριλάβουμε και τον ίδιο τον ενδιαφερόμενο στη λήψη των αποφάσεων. Το γήρας είναι κάτι που συμβαίνει και ακόμα κι αν προσποιούμαστε ότι δεν υπάρχει, ο χρόνος είναι αδυσώπητος και περνάει χωρίς να μας ρωτάει.

Το πρώτο μας βήμα θα πρέπει να είναι το να διερευνήσουμε, μελετήσουμε και εκτιμήσουμε την κατάσταση ώστε να κρίνουμε πόση και ποιου είδους βοήθεια χρειάζεται ο αγαπημένος μας. Χρειάζεται βοήθεια στις δουλειές του σπιτιού, στα ψώνια, έχει ανάγκη από παρέα, δυσκολεύεται στην κίνηση, στο μαγείρεμα ή στη φροντίδα της προσωπικής του υγιεινής; Λαμβάνοντας διάφορους παράγοντες υπόψη θα μπορέσουμε να καταλήξουμε στο αν πρέπει να προσλάβουμε κάποιον να τον βοηθάει για κάποιες ώρες ή αν είναι ανάγκη να έχει έναν φροντιστή 24 ώρες το 24ωρο.

Επίσης, είναι σκόπιμο να τακτοποιήσουμε τα πρακτικά ζητήματα. Ένας κατάλογος με τα τηλέφωνα των ειδικών και των ανθρώπων (π.χ. φαρμακοποιός, γιατρός, καθαρίστρια, φούρναρης κ.ά.), που ζουν ή εργάζονται κοντά και μπορούν να βοηθήσουν τον αγαπημένο μας ηλικιωμένο από τον οποίο βρισκόμαστε σε απόσταση, θα φανεί πολύ βοηθητικός.

Ένας άνθρωπος εμπιστοσύνης

Είναι σημαντικό να έχουμε κάποιον άνθρωπο της εμπιστοσύνης μας που θα μπορεί να μας ενημερώνει και να μας εξηγεί την κατάσταση του δικού μας ανθρώπου. Χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί για το πώς θα επικοινωνούμε με τον συγκεκριμένο άνθρωπο ώστε να συνεννοούμαστε και να παίρνουμε τις πληροφορίες που αναζητούμε. Ο καλύτερος τρόπος είναι με συγκεκριμένες και ξεκάθαρες ερωτήσεις. Για παράδειγμα μπορούμε να ρωτήσουμε: «Ο μπαμπάς μου φάνηκε κακοδιάθετος όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο. Μήπως συμβαίνει κάτι;» ή «Κοιμάται καλά η μαμά το βράδυ γιατί μου είπε ότι αισθάνεται κουρασμένη.» Η σχέση μας και η επικοινωνία μας με τους ανθρώπους που φροντίζουν τον συγγενή μας είναι πολύ σημαντική και πρέπει να την προσέχουμε αφού μέσω αυτής θα παίρνουμε πολύ περισσότερες και πιθανότατα πιο χρήσιμες και ουσιαστικές πληροφορίες από ό,τι όταν μιλάμε με τον ίδιο τον ηλικιωμένο. Σκόπιμο είναι να δείχνουμε στους φροντιστές την εκτίμησή μας τόσο με λόγια όσο και με έργα (για παράδειγμα κάνοντάς τους κάποιο συμβολικό δώρο) και να τους ξεκαθαρίσουμε ότι μπορούν και ότι κι εμείς θέλουμε να επικοινωνούν μαζί μας όποτε πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη ή όταν έχουν ένα πρόβλημα να μας αναφέρουν ή ένα πρόβλημα που θα μας κληθούμε να λύσουμε.

Όταν υπάρχουν περισσότερα αδέρφια σε μία οικογένεια και το βάρος της φροντίδα ή του συντονισμού της φροντίδας του ηλικιωμένου πέφτει στο παιδί που βρίσκεται κοντά του, αυτό είναι πιθανό μερικές φορές να δημιουργήσει προβλήματα και να φθείρει τις σχέσεις μεταξύ των αδερφών. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι κάποια παιδιά μπορεί να νοιώθουν ότι κάνουν περισσότερα από τα αδέρφια τους κι ότι κατά κάποιο τρόπο βρίσκονται έτσι σε δυσμενή θέση αλλά και ότι τα παιδιά που βρίσκονται σε απόσταση δεν αντιλαμβάνονται ή δεν βλέπουν τα ίδια πράγματα στον γονιό τους, που συνειδητοποιεί το παιδί που είναι κοντά του, με αποτέλεσμα να υπάρχουν, προστριβές, παρεξηγήσεις και παρανοήσεις.