Το έμφραγμα είναι μία επείγουσα κατάσταση. Στην ατυχή περίπτωση που συμβεί σε εμάς ή σε κάποιον αγαπημένο μας πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα και να ζητήσουμε ιατρική βοήθεια. Ας δούμε πώς θα το αναγνωρίσουμε και τι άλλο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε ώστε να το αντιμετωπίσουμε μόλις συμβεί.
Έχει συμβεί σε όλους μας να διαβάζουμε ενδιαφέροντα άρθρα, οδηγίες, περιγραφές σχετικά με το τι μπορούμε να κάνουμε και πώς πρέπει να αντιδράσουμε σε μία επείγουσα κατάσταση, σε έναν κίνδυνο, σε ένα απρόοπτο. Και αφού τα διαβάσαμε, αναρωτηθήκαμε: «Και πώς θα τα θυμηθώ σε περίπτωση ανάγκης;» Παρά την όποια φυσιολογική αγωνία μας, οι ειδικοί μάς καθησυχάζουν και μας ζητάνε να μην ανησυχούμε, αφού έχει αποδειχτεί ότι στη δύσκολη στιγμή, εκείνη της έντασης και του επείγοντος, έχουμε την τάση να φέρνουμε αυτόματα στο μυαλό μας, να ανασύρουμε δηλαδή από τη μνήμη μας, όλα όσα θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Αχρείαστα να είναι, αλλά ας τα μάθουμε.
Πώς θα το αναγνωρίσουμε
Αν και το έμφραγμα δεν δίνει πάντα συμπτώματα και πολλές φορές παρουσιάζει ενδείξεις που μπορεί να είναι και παραπλανητικές, συχνά έχει χαρακτηριστικά σημάδια.
Αυτά είναι: Ένας οξύς πόνος ή μία βαριά πίεση στο στέρνο που συχνά απλώνεται στους ώμους, το χέρι, την πλάτη ή το σαγόνι. Πρόκειται για έναν πόνο συνήθως αναγνωρίσιμο γιατί είναι έντονος, επίμονος και προκαλεί δυσφορία ή ένα έντονο σφίξιμο. Χαρακτηριστικά, οι ειδικοί λένε ότι όταν ο άνθρωπος που παθαίνει έμφραγμα προσπαθεί να δείξει που πονάει, δεν δείχνει απλώς με ένα δάχτυλο, αλλά πιάνει και με τα δύο του χέρια την περιοχή του στέρνου του, εξαιτίας του τεράστιου πόνου που αισθάνεται. Επίσης, «χλωμιάζει», κιτρινίζει ή παίρνει ένα χαρακτηριστικό γκρι χρώμα και κάποιες φορές φτάνει να χάσει και τις αισθήσεις του.
Τι να κάνουμε για να βοηθήσουμε
Όταν ένας φίλος, αγαπημένος ή και άγνωστός μας πάθει ξαφνικά έμφραγμα μπροστά μας, τότε πρέπει να αντιδράσουμε ψύχραιμα και γρήγορα.
*Καλούμε το 166, ή και τον προσωπικό γιατρό του ασθενή ή ένα γιατρό που μπορεί να βρίσκεται στη γειτονιά.
*Τον ρωτάμε αν ο γιατρός του του έχει δώσει φάρμακα για τη στηθάγχη και αν η απάντησή του είναι καταφατική τον βοηθάμε να τα πάρει.
*Του δίνουμε μία ασπιρίνη.
*Τον ξαπλώνουμε με δύο μαξιλάρια κάτω από το κεφάλι του, ώστε να κρατιέται ανασηκωμένος.
*Χαλαρώνουμε τη ζώνη, τη γραβάτα, τον στηθόδεσμο ή όποιο άλλο ρούχο ή αξεσουάρ μπορεί να τον σφίγγει και να τον δυσκολεύει να αναπνεύσει.
*Προσπαθούμε να τον ηρεμήσουμε μιλώντας του και καθησυχάζοντάς τον.
*Ανοίγουμε τα παράθυρα για να αναπνεύσει καλύτερα.
*Τον προτρέπουμε να βήξει.
Επιστημονική επιμέλεια: Εμμανουήλ Καλλιέρης, MD FACC MSc, Διευθυντής Καρδιολογικής κλινικής στο Νοσοκομείο Metropolitan, μέλος του Κολεγίου Καρδιολόγων Αμερικής
