Grandmama

Βρείτε αξιόπιστο φροντιστή
με συστάσεις

πατήστε εδώ

Καριέρα και φροντίδα γονέων: η αθέατη πρόκληση της σύγχρονης εργασιακής ζωής

από το grandmama team

grandmama team



«Οι γονείς μου είναι νέοι.» Πόσες φορές να έχω άραγε κάνει αυτή τη δήλωση; Υποκειμενική κι αόριστη σε χρόνο και περιεχόμενο. Νέοι στην ηλικία; Νέοι στην ψυχή; Νέοι συγκριτικά με άλλους γονείς; Νέοι με σημείο αναφοράς εμένα; Οι γονείς μου είναι νέοι. Και δεν είναι ούτε εκείνοι και σίγουρα ούτε εγώ σε θέση να αποδεχτούμε την αβασιμότητα αυτής της δήλωσης.  

 

Θα πηγαίνει τώρα κοντά ένας μήνας. Ένα κλασσικό πρωινό που ετοιμαζόμουν για δουλειά και χτύπησε το τηλέφωνο. Εισερχόμενη κλήση «μανούλα». Σχεδόν κάθε πρωί την ίδια ώρα. «Καλημέρα, παιδί μου.» Ανακοινωθέν καιρού για να ντυθώ κατάλληλα, ενημέρωση του μενού της ημέρας μήπως περάσω για ένα τάπερ, κανένα συγγενικό κουτσομπολιό κι εγώ που ανάμεσα σε άλλες ετοιμασίες τη βάζω ανοιχτή ακρόαση ή την περιφέρω σε μια διάταση του ώμου προς το αυτί από δωμάτιο σε δωμάτιο μέχρι να με τραβήξει το αυχενικό μου. 

Εκείνη την ημέρα ίσως ευχόμουν να μη με πάρει. Είχα ένα πολύ σημαντικό meeting κι έπαιζα κασέτα σε επανάληψη μες στο κεφάλι μου όσα θα παρουσίαζα. Δε θα της έδινα αρκετή σημασία, θα ψυχανεμιζόταν τη σκοτούρα μου, θα με ρωτούσε «Έχεις κάτι;» και μάλλον δε θα έβρισκα έναν αρκετά ωραίο τρόπο να της αναλύσω εκείνη τη δεδομένη στιγμή τι είχα. 

Μόνο που εκείνο το τηλεφώνημα απέκλινε από την καθιερωμένη ακολουθία. Δεν ακούγονταν από μέσα τα πλυμένα πιάτα που συνήθως τοποθετούσε το πρωί στα ντουλάπια, δε μασούσε το πρωινό της κουλούρι και δε μεσολαβούσαν οι καθιερωμένες διακοπές σήματος -κλασσικό πρόβλημα στην κουζίνα της. 

Σιωπή. Και πνιχτά κλάματα. Λέξεις «επείγοντα», «ίλιγγος», «εμετός» και διάφορα «δεν μπορώ» σκόρπια σε προτάσεις χωρίς συντακτικό. Ο πατέρας μου αναγκαστικά στη δουλειά -κρατάει μόνος του μια οικογενειακή επιχείρηση. Η αδερφή μου αναγκαστικά στη δουλειά -δουλεύει μόνη της μια βάρδια. Η μαμά μου μόνη της και φοβισμένη σε ένα μεγάλο, άδειο σπίτι. 

Τα τελευταία χρόνια, έννοιες όπως το employee wellbeing, το mental health και το work-life balance βρίσκονται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από το σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον. Υπάρχει, όμως, μια σημαντική διάσταση που συχνά απουσιάζει από αυτή τη συζήτηση: η φροντίδα των γονιών μας καθώς μεγαλώνουν.

Για πολλούς από εμάς τους εργαζόμενους millenials η καθημερινότητα δεν περιλαμβάνει μόνο επαγγελματικά meetings, deadlines και career goals. Στο peak της επαγγελματικής μας πορείας -που επιβίωσε οικονομική κρίση και Covid- ξεκινούν τηλεφωνήματα για την υγεία των γονιών μας, ραντεβού με γιατρούς, την αναζήτηση αξιόπιστης φροντίδας και τη διαρκή αγωνία για το αν είναι καλά.

Αυτό το mental load δεν καταγράφεται σε κανένα calendar. Δεν εμφανίζεται σε κάποιο KPI και συνήθως δεν αποτυπώνεται στην αξιολόγηση της επαγγελματικής απόδοσης. Είναι όμως εκεί. Κι επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε την καθημερινότητά μας, διαχειριζόμαστε το χρόνο μας και (ανταπο)κρινόμαστε σε πολλαπλούς ρόλους.

Και κάπου εδώ, η συζήτηση αποκτά HR διάσταση.

Ο Richard Branson, ιδρυτής του Virgin Group, έχει πει:

“If you take care of your employees, they will take care of your business.”

Πώς μπορούν, λοιπόν, οι επιχειρήσεις να υποστηρίξουν ουσιαστικά τους ανθρώπους τους; Όχι μόνο επενδύοντας στην επαγγελματική τους εξέλιξη, αλλά αναγνωρίζοντας και τις προσκλήσεις που βιώνουν εκτός του εργασιακού περιβάλλοντος; Πώς μπορεί το employee wellbeing να ξεπεράσει τα wellness initiatives και τις παροχές που φαίνονται ωραίες σε μια εταιρική παρουσίαση, για να ανταποκριθεί σε πραγματικές ανάγκες;

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται σε ένα πιο ολιστικό μοντέλο employee support, που αναγνωρίζει και τις οικογενειακές ευθύνες των εργαζομένων. Σε πολιτικές που προσφέρουν ευελιξία, κατανόηση και πρόσβαση σε λύσεις φροντίδας, όταν αυτές χρειάζονται.

Γιατί η φροντίδα στο σπίτι δεν είναι αποκλειστικά προσωπική υπόθεση. Είναι και μια κοινωνική πρόκληση που επηρεάζει την αγορά εργασίας, την παραγωγικότητα και τη βιωσιμότητα της επαγγελματικής ζωής.

Γιατί εκείνο το πρωινό, η φροντίδα για εμένα δεν ήταν απλώς μια πρακτική πρόκληση. Ήταν ένα βαθύτερο ηθικό δίλημμα στο οποίο δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Υπάρχει ανεπάρκεια προϋποθέσεων προκειμένου να μη χρειάζεται να διαλέγουμε ανάμεσα στις επαγγελματικές μας φιλοδοξίες και στους ανθρώπους που αγαπάμε. 

Οι γονείς μου δεν είναι νέοι. Και θέλω να μη δειλιάζω να το παραδεχτώ από φόβο μήπως πρόκειται για μια πραγματικότητα στην οποία δε δύναμαι να ανταποκριθώ.