Grandmama

Ανακαλύπτοντας την κρυμμένη ευτυχία

από τη Μυρτώ Αντωνοπούλου

grandmama team



Θεωρούμε ότι την ευτυχία μπορούν να τη διεκδικήσουν και να τη βιώσουν τελικά μόνο οι νέοι, πως οι ηλικιωμένοι δεν την δικαιούνται. Καιρός να αλλάξουμε τρόπο σκέψης.

Βλέπουμε χαρούμενα παιδιά να παίζουν στον δρόμο και αναρωτιόμαστε πού πήγαν τα νιάτα μας. Πού πήγε η ξεγνοιασιά και η ευτυχία που νιώθαμε όταν πλησίαζαν οι διακοπές, όταν τρώγαμε ένα παγωτό, όταν απλώς πιάναμε το χώμα ή έβγαινε το φεγγάρι στον ουρανό. Σε όλη μας τη ζωή αναζητάμε την ευτυχία και πάντα μεταθέτουμε την κατάκτησή της σε ένα πιο μακρινό μέλλον, όταν θα έχουμε βγάλει λεφτά, όταν θα έχουν τακτοποιηθεί τα παιδιά μας, όταν θα πάρουμε σύνταξη… Και όταν αυτό το μέλλον έρχεται, και πάλι η ευτυχία φαντάζει μακρινή. Αγωνιούμε για τα παιδιά και τα εγγόνια μας, συμπάσχουμε με την οικονομική κατάσταση της χώρας, αγχωνόμαστε με τα γηρατειά. Μπαίνουμε σε ένα φαύλο κύκλο και η ευτυχία δεν είναι ποτέ εδώ … Η λύση; Να αδράξουμε τη μέρα και να ζήσουμε το τώρα.

Μισογεμάτο ποτήρι

Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε το ποτήρι μισοάδειο. Και πώς να μην το βλέπουμε όταν τα προβλήματα και οι αγωνίες δεν τελειώνουν ποτέ; Κι όμως. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και κατ’ επέκταση εκφραζόμαστε, επηρεάζει αυτόματα το συναίσθημά μας και μας κάνει μέρος ενός φαύλου κύκλου αρνητικότητας. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα μας ρωτήσουν πώς είμαστε, αντί να απαντήσουμε αβίαστα: «Δεν αντέχω άλλο», «Αισθάνομαι χάλια», «Πώς να είμαι; Όλα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο», μπορούμε να αναρωτηθούμε αν όντως είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, αν υπάρχει μια άλλη οπτική της κατάστασης. Μήπως το γεγονός και μόνο ότι είμαστε εδώ, δεχόμαστε αυτήν την ερώτηση και ετοιμαζόμαστε να δώσουμε μία απάντηση είναι ένα θετικό δείγμα; Άλλωστε, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε (και εμείς, αλλά και οι άλλοι) ότι οι άνθρωποι που διανύουν την τρίτη ηλικία της ζωής τους δεν μπορούν και δεν χρειάζεται να αισθάνονται υπεύθυνοι για τα προβλήματα των γύρω τους και δεν είναι στο χέρι τους να δώσουν λύσεις σε πράγματα και καταστάσεις που ενδεχομένως χειρίζονταν παλιότερα.

Το μπαούλο της γιαγιάς

Μπορεί πλέον οι φωτογραφίες να αποθηκεύονται μέσα σε υπολογιστές, οι μορφές όμως των αγαπημένων μας προσώπων είναι σημαντικό να μας συντροφεύουν στην καθημερινότητά μας. Καιρός λοιπόν να ανοίξουμε τα μπαούλα και να ανακαλύψουμε φωτογραφικούς θησαυρούς από την πορεία της ζωής μας, να ζητήσουμε από τα παιδιά και τα εγγόνια μας δικές τους πρόσφατες φωτογραφίες και να διακοσμήσουμε τον χώρο μας με πρόσωπα και στιγμές που μένουν χαραγμένα στη μνήμη μας και μας προκαλούν ευτυχία.

Το παρελθόν σε σελίδες

Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν μεγαλώνουμε έχουμε την τάση να αναμοχλεύουμε το παρελθόν. Θέλουμε ανθρώπους γύρω μας για να τους διηγηθούμε ξανά και ξανά ιστορίες από τη ζωή μας και όταν αυτό δεν είναι εφικτό, νιώθουμε ένα κενό. Αν είμαστε σε θέση να διαβάσουμε και να γράψουμε με ευκολία, μια υπέροχη ιδέα είναι να καταγράψουμε την ιστορία μας, τις στιγμές του παρελθόντος που μας έκαναν ευτυχισμένους, τους ανθρώπους που αγαπήσαμε. Ακόμα όμως κι αν δυσκολευόμαστε να γράψουμε, μπορούμε να ζητήσουμε από τα παιδιά μας, έναν φίλο ή γνωστό μας ένα μαγνητοφωνάκι, προκειμένου να ηχογραφούμε τις σκέψεις μας.

Πίσω στα σημαντικά

Μια νοερή επίσκεψη στην παιδική μας ηλικία ίσως είναι αρκετή για να επαναφέρει στον νου και την καρδιά μας όλα όσα κάνουν έναν άνθρωπο ευτυχισμένο. Η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή, ένα μπουμπούκι που ανθίζει, το δροσερό αεράκι μια ανοιξιάτικη βραδιά… Τελικά, η ευτυχία που αναζητάμε διακαώς σε όλη μας τη ζωή ίσως να μην βρίσκεται και τόσο μακριά.

H σημασία του τώρα

Καθώς μεγαλώνουμε, έχουμε την τάση να αναπολούμε τα ευτυχισμένα γεγονότα του παρελθόντος. Συχνά, όμως, και ειδικά μετά από κάποια ηλικία φαίνεται να προσκολλόμαστε τόσο πολύ στο παρελθόν, που αρχίζουμε να ξεχνάμε το παρόν και ακόμα περισσότερο το μέλλον, με αποτέλεσμα να ανοίγει ο δρόμος προς τη θλίψη. Άλλωστε, η κατάθλιψη θεωρείται –σύμφωνα με τους ειδικούς– αποτέλεσμα της προσκόλλησης στο παρελθόν, σε συνδυασμό με την αδυναμία της φαντασίωσης ενός ευχάριστου μέλλοντος. Είναι σημαντικό λοιπόν να είμαστε σε θέση να ζούμε το τώρα και να σχεδιάζουμε το αύριο. Έφτασε η στιγμή να απολαύσουμε το παρόν της ωριμότητάς μας και των μειωμένων ευθυνών μας, κάνοντας όλα όσα πάντα θέλαμε, αλλά δεν μπορούσαμε επειδή εργαζόμασταν, είχαμε παιδιά να φροντίσουμε, εκκρεμότητες να λύσουμε... Μπορούμε για παράδειγμα να ασχοληθούμε με κάποιο χόμπι που δεν προλαβαίναμε στο παρελθόν, να χαρούμε τη συντροφιά των αγαπημένων μας προσώπων, να συνδεθούμε με τις ρίζες μας.

Επιστημονική επιμέλεια: Δρ. Ναταλία Κουτρούλη, MSc, Ψυχολόγος υγείας, με εκπαίδευση στη γνωσιακή ψυχοθεραπεία και τη συμβουλευτική, Διευθύντρια στο Κέντρο Εφαρμοσμένης Ψυχοθεραπείας και Συμβουλευτικής